چقدر عبرتها زیادند و عبرت گرفتن کم

گفت:
بر سر سفره شام، ظرف آبگوشتی برای امام ع آورند که هنوز در حال جوشیدن بود. امام دست خود را به سمت ظرف برد، داغ بود! دست را کشید و زمزمهکنان گفت: «به خدا پناه میبرم از آتش دوزخ! بر این گرما تحمّل ندارم، آتش دوزخ را چگونه تحمّل کنم؟!».
راوی میگوید: امام آن قدر این جمله را با خود تکرار کرد تا غذا سرد و قابل خوردن شد.
(الکافی، ج۶، ص۳۲۲)

هر جا و از هر چیز میتوان عبرت آموخت، اگر اهل آموختن باشی!
از بیادب هم میشود ادب آموخت، به شرط آنکه چون لقمان بنای آموختن داشته باشی...

به قول نهج البلاغة: «چقدر عبرتها زیادند و عبرت گرفتن کم!» :
«مَا أَكْثَرَ الْعِبَرَ وَ أَقَلَّ الِاعْتِبَار» ( ص۵۲۸)

همهی ما وقایع زیادی را در زندگی دیدهایم، اما به یک میزان تجربه نیاموختهایم!
مقدار تجربهی هر انسان، لزوماً به تعداد سالهای عمر او نیست؛ چون به چشم خود دیدهام:
بعضیها دهها بار به خطا میروند و همچنان همان روش را در پیش میگیرند، و برخی با یک خطا برای همیشه راه درست را میآموزند، بلکه اصلاً نیاز نیست خود خطا کنند، خطاهای دیگران برای آنان تجربه است!

باری، صرف دیدن کافی نیست، باید زاویهی دیدت را روی درجهی عبرتآموزی تنظیم کنی که در غیر این صورت، حکمتی از زندگی نخواهی آموخت، هر چند به قدر نوح نبی عمر کرده باشی.

پس با خودت بنا بگذار که در هر فرصتی پندی بیاموزی!
زود باش! فرصتها سریعتر از آنچه فکر میکنی، میگذرند